σεβασμός στον άνθρωπο

Προσωπικά, θα μου επιτρέψετε να αναφέρομαι κυρίως σε θέματα ψυχολογικής βίας.

Σαν πρώτο επίσημο θέμα του παρόντος blog, θα ήθελα να αναφερθώ στη βία που εμπεριέχεται στον κοινωνικό ρατσισμό και τα περαιτέρω φαινόμενα βίας που δημιουργεί η "ταμπελοποίηση" ορισμένων ανθρώπων ή κοινωνικών ομάδων.

Σαν κοινωνία, πάσχουμε πάρα πολύ στο θέμα των ορίων. Αδυνατούμε να διαχωρίσουμε το καλό από το κακό, το ωραίο από το άσχημο, το αντικειμενικό από το υποκειμενικό. Έχουμε αποκτήσει την ψυχολογία της μάζας. Ό,τι μας είναι οικείο το δεχόμαστε. Οτιδήποτε διαφορετικό το απορρίπτουμε.

Από πολύ μικρή ηλικία ερχόμαστε αντιμέτωποι με το κατεστημένο. Αν δεν είσαι αυτό που περιμένουν οι άλλοι να είσαι, politically correct τρόπον τινά, αυτομάτως γίνεσαι απόβλητος και δακτυλοδεικτούμενος. Είσαι "σπασίκλας". Είσαι "μαύρος". Είσαι "πούστης". Είσαι "τσούλα". Είσαι "φρικιό". Είσαι "ο γιος ή η κόρη του τάδε ή του δείνα". Ό,τι κι αν είσαι, ξεχωρίζεις από το λοιπό κοινωνικό σύνολο κι αυτό είναι το λάθος σου. Περιθωριοποιείσαι, ακούσια ή εκούσια.

Το λάθος που κάνουμε με τους ανθρώπους είναι ότι βλέπουμε το δάσος και χάνουμε το δέντρο. Παύουμε να αντιμετωπίζουμε τον άνθρωπο ως μία μοναδική οντότητα, ως individual, και τον κρίνουμε με μόνο δεδομένο ότι είναι διαφορετικός από μας, διαφορετικός από τα κοινωνικά standards που μας έχουν επιβληθεί κι εμείς τα έχουμε απορροφήσει σαν σφουγγάρια.

Κάθε άνθρωπος είναι εκ φύσεως ένα μοναδικό ον. Με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, με την προσωπικότητά του, με την εμφάνισή του, με τα προτερήματα και τα ελαττώματά του. Δεν υπάρχει περίπτωση ένας άνθρωπος να είναι απόλυτα ίδιος με έναν άλλο. Ούτε εμφανισιακά ούτε εσωτερικά. Το απόλυτο δεν υπάρχει στη φύση. Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από σάρκα και οστά, αλλά δεν είμαστε ίδιοι. Δεν είμαστε κλώνοι. Και δεν μπορούμε να απαιτούμε να γίνουμε κλώνοι.

Η ατομικότητα και η διαφορετικότητα είναι δικαίωμα όλων. Ας μην βάζουμε ταμπέλες. Ας μην κρίνουμε τους άλλους επειδή διαφέρουν από εμάς. Ας μη μετατρέπουμε το φόβο του διαφορετικού σε μίσος.

Αν σπείρουμε μίσος θα θερίσουμε μίσος πολλαπλασιασμένο, σαν κόκκους σιταριού. Και το μίσος θα οδηγήσει αλλού... Χωρίς τη δράση δεν υπάρχει αντίδραση.

Η οργή και το μίσος βρίσκουν διέξοδο στη βία. Και πολύ συχνά στις πιο ακραίες μορφές της.

Είμαστε εμείς οι ίδιοι που οπλίζουμε το χέρι πολλών επίδοξων δολοφόνων. Το μίσος μας. Η αδιαφορία μας. Η άρνησή μας να δούμε την πραγματικότητα, να αναγνωρίσουμε τα αποτελέσματα της συμπεριφοράς μας.

Ακόμα και στη ζούγκλα, όλα τα διαφορετικά είδη ζώων συνυπάρχουν αρμονικά. Τα σαρκοφάγα σκοτώνουν μόνο και μόνο γιατί πρέπει να φάνε. Στα ζώα τα πράγματα είναι απλά. Δεν υπάρχει αίσθηση διαφορετικότητας. Υπάρχει μόνο δύναμη κι αδυναμία. Θα επιβιώσει ο ισχυρός, γιατί ο ανίσχυρος θα γίνει γεύμα. Γιατί αυτός είναι ο κύκλος της ζωής.

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο του πλανήτη που σκοτώνει από ευχαρίστηση ή από βίτσιο. Είναι το μόνο ζώο όπου επιβιώνει ο ισχυρός μόνο και μόνο για να αποδείξει ότι έχει τη δύναμη να αφανίσει τον αδύναμο.

Άθελά μας κανιβαλλίζουμε. Αλληλοφαγωνόμαστε σαν άγρια θηρία, βλέποντας γύρω μας αόρατες απειλές. Ό,τι δεν μας μοιάζει το τρώμε, γιατί μας απειλεί η αίσθηση του διαφορετικού. Ό,τι μας μοιάζει πάλι το τρώμε, γιατί μας απειλεί η αίσθηση ισχύος του.

Είμαστε μόνιμα χαμένοι σ' έναν αγώνα επιβίωσης χωρίς αιτία και αφορμή, χωρίς ουσία. Έχουμε χάσει κάθε ίχνος σεβασμού προς τη ζωή και τον άνθρωπο.

Καταδικάζοντας το διαφορετικό στερούμε από τον άνθρωπο την ελευθερία της επιλογής. Του στερούμε τη βασική ουσία του να είναι και να λέγεται άνθρωπος. Του αφαιρούμε κάθε έννοια λογικής, τον εξισώνουμε με ένα άγριο ζώο. Και γινόμαστε κι εμείς άγρια ζώα, καταλήγοντας στη λογική της ζούγκλας. Το λιοντάρι με το λιοντάρι, η μαϊμού με τη μαϊμού και πάει λέγοντας. Κι ο δυνατός να κυνηγάει τον αδύναμο.